راکتورهای آب سبک و سایر راکتورهای حرارتی عملاً برای تولید انرژی فقط 235U را که به مقدار محدود در سوخت هسته ای موجود است، مصرف می کنند و قسمت اعظم سوخت که از 238U تشکیل شده در آنها بلا استفاده باقی می ماند. در سیستمی که فقط بر مبنای استفاده از نیروگاه های آب سبک بنا شده در درازمدت کمبودهایی در زمینه ی تأمین سوخت پدید می آید. بنابراین به منظور استفاده ی بهینه از ذخایر اورانیوم، راکتورهای پیشرفته تکامل یافته است.

نمودار زیر میزان مصرف اورانیوم را نسبت به مقدار تبدیل به پلوتونیوم نشان می دهد.

میزان تبدیل اورانیوم به پلوتونیوم در راکتورهای امروزی آب سبک حدود 6/0 درصد است که مطابق با مصرف فقط 1 درصد اورانیوم است. تصویر فوق اهمیت راکتورهای سریع زایا را مشخص کند که مصرف اورانیوم را تا حدود 60 دردص امکان پذیر کنند. ضمناً معلوم می شود که با میزان تبدیل 9/0 درصد توسط راکتورهای HCR (مبدل های بالا)، مقدار مصرف اورانیوم در مقایسه با راکتورهای امروزی آب سبک، بسیار بیشتر است. بنابراین بحث مختصری در مورد این گونه راکتورهای پیشرفته خواهیم داشت.

راکتورهای حرارت بالا،

منبع : tebyan.net